De kracht van aanwezig zijn
Er wordt mij regelmatig gezegd dat ik “mensen help”.
Maar dat klopt niet met wat ik doe.
Helpen klinkt alsof ik iets voor jou doe, iets oplos of iets van je overneem.
Alsof ik een deel van jouw last draag, of jouw pijn weg maak.
Dat is niet wat er gebeurt in mijn sessies.
Zeker wanneer je leeft met ziekte of langdurige spanning, heb je waarschijnlijk al heel vaak je best gedaan, gezocht, geprobeerd, aangepast, volgehouden.
Het lichaam heeft dan veel gedragen.
En ergens onderweg kan het contact met jezelf zachter zijn geworden, verder weg, minder voelbaar, of juist intens en overweldigend aanwezig.
In onze sessies hoeft niets gerepareerd, veranderd of beter gemaakt te worden.
Ik doe niets voor jou.
Ik ben met jou.
Met mijn lichaam, mijn adem, mijn aandacht en mijn handen.
Aanwezig, luisterend, wakker.
We beginnen met wat er nu is.
Met jouw verhaal, jouw woorden, jouw ervaring.
En ondertussen luisteren we naar wat je lichaam laat voelen: hoe je adem beweegt, waar spanning zich vasthoudt, waar het stil of vol is, of waar iets zacht wordt zodra er aandacht komt.
We hoeven het niet te verklaren.
We hoeven niets te zoeken.
We hoeven nergens naartoe.
We geven ruimte.
Samen.
En in die ruimte kan iets in jou langzaam weer naar voren komen.
Niet als iets dat anders moet, maar als iets dat mag bestaan.
Soms ontspant er iets.
Soms verzacht pijn.
Soms komt er een traan, een zucht, een stukje thuiskomen.
Niet omdat ik help.
Maar omdat jij weer kunt voelen wat je lichaam al die tijd droeg.
Aanraking in aanwezigheid nodigt het lichaam uit om even niets te hoeven.
Niet te herstellen.
Niet te presteren.
Niet uit te leggen.
Alleen maar zijn.
En daar, in dat zijn, ontstaat zachtheid.
Een beetje ruimte.
Een stukje jezelf terugvinden.
Een plek waar je lichaam weer lichaam mag zijn, en jij weer jij.
Dat is de zachte kracht van aanraking.
Niet als iets wat ik doe, maar als iets dat we samen mogelijk maken, in jouw tempo.